Airetikos on Air: ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΦΟΒΙΖΕΙ

Τετάρτη, 13 Αυγούστου 2014

ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΦΟΒΙΖΕΙ

Από την Niki Vikou


Χθες βράδυ, οκτώ παρά, ανακάλυψα πως τέλειωσε το χαρτί κουζίνας κι έτρεξα στο σούπερ μάρκετ. Νέκρα. Με δυσάρεστη έκπληξη είδα στο ταμείο μιαν άγνωστη κοπέλα. Ρώτησα λοιπόν τον προϊστάμενο, αν έγιναν απολύσεις.

-Ευτυχώς όχι ακόμα. Αλλά με τις Κυριακές ανοιχτές, φοβάμαι πως θα διώξουν κόσμο, αλλιώς δεν βγαίνουν. Κι ούτε εμείς κερδίζουμε τίποτα, δεν μας δίνουν καν το 75% των αργιών.
- Γιατί το λες αυτό; Τα ανοίγουν για να αυξήσουν τον τζίρο.
-Με δουλεύεται! Το καλάθι φεύγει όλο και πιο αδειανό, για να μην σας πω, ότι δεν χρησιμοποιείται πια καλάθι, παίρνουν δυο πράγματα κι αυτά ιδιωτικής ετικέτας. Για να μην μιλήσω για τις κλοπές. Παλιά έκλεβαν κανένα ποτό, καμιά μπαταρία, καμιά κρέμα προσώπου. Τώρα κλέβουν μια φρατζόλα ψωμί, μια εξάδα αυγά, γάλα, μακαρόνια. Και άνθρωποι υπεράνω πάσης υποψίας. Όπου μπορούμε, παρά τις οδηγίες, κάνουμε τα στραβά μάτια.
-Και καλά κάνετε. Αλλά την προσαύξηση των Κυριακών οφείλουν να σας την δώσουν.
-Και πώς να την διεκδικήσουμε; Οι περισσότεροι από φόβο δεν είναι καν γραμμένοι στο σωματείο. Με αυτή την ανεργία, προτιμούν να σκύβουν το κεφάλι, κι εγώ μαζί.
Παρεμβαίνει η καινούρια.
- Εγώ που δουλεύω τετράωρο, ντρέπομαι να σας πω, πόσα παίρνω. Έρχομαι απλά για να μην κάθομαι κλεισμένη σπίτι, οι γονείς μου με συντηρούν. Αν συνεχίσει έτσι, θα φύγω στην Γερμανία, που έχω συγγενείς.
- Ναι αλλά, αν δέχεστε τα πάντα, χωρίς αντίδραση,  στο τέλος θα τους πληρώνετε για να δουλέψετε. Στην ανοχή σας βασίζονται και οι εργοδότες και η κυβέρνηση.
-Έχετε δίκιο, αλλά...
Εκείνη τη στιγμή μπαίνει μια μαύρη με το μωρό της στο καρότσι, ένα αγγελούδι.
-Αν τουλάχιστον έφευγαν όλοι αυτοί, θα βρίσκαμε πιο εύκολα δουλειά. (η ταμίας)
-Αν έφευγαν όλοι αυτοί, ο τζίρος θα έπεφτε κι άλλο και δεν θα δούλευες ούτε το τετράωρο.
-Α, εγώ είμαι ρατσίστρια, χρυσαυγίτισσα.  Να φύγουν, να γυρίσουν στις πατρίδες τους.
-Σκέφτηκες ποτέ πως ήρθαν από ανάγκη, για τους ίδιους λόγους ή ακόμη χειρότερους, που θα πας εσύ στην Γερμανία;
-Εγώ είμαι Ευρωπαία.
-Εσύ είσαι Ελληνίδα, πολίτης μιας τριτοκοσμικής χώρας, όπως η δική τους. Μετανάστρια η κυρία, μετανάστρια κι εσύ.
- Καλά δεν θέλω το κακό τους, να φύγουν μόνο.
Στο μεταξύ επιστρέφει η μητέρα και σε άπταιστα ελληνικά, ζητάει ένα προϊόν, ενώ το μικρό κλαίει. Την ρωτώ αν μπορώ να το πάρω αγκαλιά, συναινεί μ’ ένα χαμόγελο. Το μωρό ηρεμεί στα χέρια μου, η μάνα του πάει με τον προϊστάμενο στο βάθος κι εγώ πλησιάζω την ρατσίστρια.
-Θέλεις να το πάρεις λίγο εσύ;
-Α όχι! (τρομαγμένη)
-Πάρτο, δεν δαγκώνει.
Της το βάζω στα χέρια σχεδόν με το ζόρι, κρατώντας το πάντα κι εγώ, μην το σβουρίσει κάτω, το παίρνει. Το μικρό, λες κι είναι δασκαλεμένο, γέρνει στο στήθος της και με τα χεράκια και το στοματάκι του ψάχνει να βρει τροφή.
-Γάλα θέλει;
-Ναι, γάλα.
-Αχαχαα, με πέρασε για τη μάνα του.
-Δεν μου λες; Αν εξαρτιόταν από εσένα να μείνει νηστικό ή όχι, θα το άφηνες να πεθάνει από την πείνα;
-Ε, όχι και να πεθάνει! Δεν είμαι δολοφόνος!
-Άρα, δεν είσαι και χρυσαυγίτισσα.
-Από τσαντίλα τους ψήφισα.Δεν είχα έρθει και ποτέ τόσο κοντά με έναν μαύρο…
Στο μεταξύ επιστρέφει η μητέρα, παίρνει το μωρό της που έχει γαντζωθεί από την μπλούζα της "ρατσίστριας" και δεν θέλει να την αποχωριστεί, πληρώνει και φεύγει. Καιρός να φύγω κι εγώ, άλλωστε κλείνουν.
-Ξέρετε,  δουλεύω απόγευμα, όλο τον Αύγουστο. Ελπίζω να τα ξανά πούμε.
-Πολύ ευχαρίστως, καλό Σαββατοκύριακο

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...