Airetikos on Air: Οι λευκές νύχτες δεν είναι « μάνα» και κυρίως δεν πέφτουν από τον ουρανό ως ευλογία.!

Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2013

Οι λευκές νύχτες δεν είναι « μάνα» και κυρίως δεν πέφτουν από τον ουρανό ως ευλογία.!


Όταν στις αρχές της δεκαετίας του ’70 ο ταλαίπωρος ο Ζήκος ,βίωνε την απογοήτευση και τον τρόμο του λουκέτου του μικρού του συνοικιακού του μπακάλικου, καθόλου δεν έβαζε στο μυαλό του πως είχε ανοίξει ο ασκός του Αιόλου για το σύνολο της κοινωνίας. 

Μέχρι τότε δεν ήταν άλλος από έναν μικρό πονηρούλη μπακαλόγατο που μάζευε το κομπόδεμα του από μικροκλεψιές στο ζύγι και τον τελικό λογαριασμό από τον πελτέ και τις ψειριασμένες φακές. 
Πλάτες έκανε ο δόλιος στο «αφεντικό» του για να κρατήσει το μαγαζί –καλλιέργεια ποντικών και άλλων ζωντανών οργανισμών ανάμεσα στα ληγμένα και ακατάλληλα προς χρήση τρόφιμα ,εδώδιμα και αποικιακά. 

Ούτε όμως και το αφεντικό είχε την ευφυΐα να αντιληφθεί αυτό που ο ως τότε μεγαλομπακάλης ,χονδρέμπορος ,έβλεπε και έκανε τελικά πράξη. 
Μεγαλύτερο μαγαζί, καθαρό και με μεγάλη ποικιλία τροφίμων και όχι μόνο. Όλα συσκευασμένα ,ταχτοποιημένα σε ράφια ,καθαρά περιποιημένα και απρόσωπα. 

Δεν είχαν χώρο εδώ για αλισβερίσια και έρωτες για τις Τιτίκες , ούτε μικροκλοπές στο ζύγι και τον λογαριασμό. Εδώ όλα έλαμπαν . Εδώ όλα ήταν επαγγελματικά και στεγνά από συναίσθημα και ζωή. 
Άθελα του ο μεγαλομπακάλης άλλαξε την εποχή του λιανεμπορίου τροφίμων . Εν γνώση του όμως άφηνε πίσω του θύματα και λουκέτα, μέσα στην μεγαλομανία και τον άκρατο αντικοινωνικό του ενθουσιασμό. 

Άνοιξε την πόρτα του super market , κλείνοντας τις πόρτες όλων των μικρομπακάλικων στις γειτονιές και όχι μόνο. Μια σειρά μικρών επαγγελματιών εμπόρων εξαφανίστηκαν υπό το βάρος της εξέλιξης του ανταγωνισμού. Ο μανάβης (υπαίθριος και στεγασμένος ) ,ο ψαράς , ο τυροπιτάς ,ο παγωτατζής ,και αυτή ακόμη η «ΕΒΓΑ» της γειτονιάς διάβηκε τον Ρουβίκωνα . Μαζί τους και ότι αυτά συνόδευαν από συναισθήματα και ανθρώπινες σχέσεις. Όλα έγιναν απρόσωπα και κανένας Ζήκος δεν έφευγε τώρα να πάει στην γιατρέσσα ένα κουτί σπίρτα. 
Όχι πως από την βρώμα και την ακαταστασία δεν έπρεπε να πάει ο κόσμος στην καθαριότητα και την τάξη . Όχι πως έπρεπε να καταναλώνει ληγμένα και σάπια . Αλλά έπρεπε να μπορεί να διατηρήσει εκείνη την ανθρώπινη επαφή ,την σχέση με το γείτονα ,με ότι αυτή κουβάλαγε μαζί της . Καλό και κακό ,καμία σημασία δεν έχει. 

Έβλεπε ο μεγαλομπακάλης μακριά. Όχι όμως ως τις αρχές τις δεκαετίας του ’90, όπου πολύ απλά θα βίωνε τα ίδια αισθήματα με εκείνα του Ζήκου των προηγούμενων δεκαετιών . Είχε μεν μέχρι τότε προλάβει να μεγεθύνει την επιχείρηση ,να την καταστήσει αλυσίδα καταστημάτων ,απλωμένη σε περιοχές και πόλεις διαφορετικές αλλά δεν είχε δει αυτό που έρχεται. Αυτό που βίωσαν αποσβολωμένοι οι άνθρωποι του κυκλώματος της αγοράς λιανικού εμπορίου τροφίμων και όχι μόνο. Ήταν τότε που πολύ συχνά η συγχώνευση ,η εξαγορά ή η πτώχευση μικρών και μεσαίων αλυσίδων ,πραγματοποιούνταν με καταιγιστικό ρυθμό . Υπό το βάρος πάντα της παρουσίας μεγάλων πολυεθνικών ονομάτων και τα υπερ market , που ξεφύτρωναν σαν τα μανιτάρια . Σαν τα δηλητηριώδη μανιτάρια όμως . 

Όπως τότε που ο μεγαλομπακάλης «σάρωνε» οτιδήποτε στο διάβα του προκειμένου να προσθέσει ένα ακόμη μαγαζί – κρίκο στην αλυσίδα του . Εξαφανίστηκαν χειμερινοί και θερινοί σινεμάδες (τόπος ως τότε συνεύρεσης ανθρώπων ) ,παραδοσιακοί χώροι και κτήρια , πάρκα και οτιδήποτε μεγάλο , στην αδηφάγο μανία του μεγαλομπακάλη. 
Τώρα πια άλλαζαν τα δεδομένα . Η μικρή νοικοκυρεμένη αλυσίδα – επιχείρηση ,με τις σχεδόν ορθές εμπορικές πρακτικές και σχέσεις με προμηθευτές και πελάτες ,έπρεπε βίαια να αντικατασταθεί από τις τεράστιες αίθουσες , τις τεράστιες ποικιλίες , τις τεράστιες εμπορικές συμφωνίες με τις ακόμη πιο τεράστιες απαιτήσεις παροχών και τις πολύ μακρινές ημερομηνίες λήξης των μεταχρονολογημένων επιταγών. 
Πίσω και κάτω από όλο αυτό το τεράστιο, φυσικά οι εργαζόμενοι με αμφίβολες σχέσεις εργασίας , με περίεργες συχνά ανελαστικές αποδοχές , με ωράρια και συνθήκες επιβεβλημένες από ψηλά και μακριά ,κάπου σε κάποια μητρόπολη διευθυντήριο που όριζε τύχες και ζωές ανθρώπων και οικογενειών.

Σε όλη αυτή την διαδρομή από τον Ζήκο μέχρι τα υπερ market , ο καθοριστικός παράγοντας , ο καταναλωτής ,όλοι δηλαδή , αρχικά απαίδευτος αλλά εκστασιασμένος, τίμησε πέραν του δέοντος την εξέλιξη των πραγμάτων. Από ατίθαση πονηρούλα Τιτίκα ,έγινε πειθήνιο και απόλυτα αφοσιωμένο καταναλωτικό τέρας. Δεν έχασε προσφορά για προσφορά , δεν άφησε εμπορικό τρυκ που να μην ανταποκριθεί , δεν ξέχασε να μαζέψει κουπόνια και sticker προκειμένου να εξασφαλίσει το «δώρο έκπληξη» . Ξέχασε όμως το «φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας» . Απονήρευτος και χειραγωγημένος έσερνε τον χορό της κατανάλωσης παρακαλώντας για ένα δεύτερο ή τρίτο καρότσι, για να γεμίσει περήφανος από την ηλίθια καταναλωτική του εξυπνάδα. 

Κάπως έτσι ,και παρά τις απέλπιδες προσπάθειες των μικρών να επιβιώσουν (δημιουργία ομίλων αγορών) , το λιανικό εμπόριο πέρασε στα χέρια των ολίγων και πολύ απρόσωπων. Των στυγνών και κάθετων επαγγελματιών . Αυτών που για χάρη τους , ανατράπηκαν ισορροπίες και δεδομένα , χειραγωγήθηκαν και οδηγήθηκαν στην καταστροφή μερικές χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις , αυτών που στο διάβα τους ξαναγράφτηκαν σελίδες επί σελίδων νόμων και διατάξεων , συντάχτηκαν εκατοντάδες χιλιάδες καταγγελίες συμβάσεων εργασίας , αυτών που για λογαριασμό τους εφευρέθηκαν ή αναβίωσαν «δουλοκτητικές» εργασιακές συνθήκες (ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι , part time απασχόληση, μειωμένα (δηλωμένα) ωράρια που στην πράξη είναι αυξημένα και απλήρωτα και ,και , και……..). 

Κάπως έτσι και μετά από τα απάνθρωπα εργαστηριακά πειράματα για τον έλεγχο της ατομικής συνείδησης της δεκαετίας του ’50 ,περάσαμε στα «λευκά κελιά» , που θέα είχαν την «λευκή κόλα χαρτιού» όπου θα επανασχεδιάζονταν τα δεδομένα της «αυτοριθμιζόμενης οικονομίας» ,όπως οι νεοφιλελεύθεροι αρέσκονται να υποστηρίζουν. Αυτής της οικονομίας που έχει ανάγκη να αυτορυθμιστεί ,στερώντας συνολικά από τους ανθρώπους τα όποια δικαιώματα (αναφαίρετα) έχουν κατακτηθεί με αίμα. Με πάρα πολύ αίμα ,μέσα σε σκληρούς και αδιάκοπους αγώνες στο πέρασμα των δεκαετιών . 

Τυρί στην φάκα ,δώρο άδωρο για του εκπαιδευμένους σε ανώτερο επίπεδο καταναλωτές ,τα “Istanbul shopping fest” , οι λευκές νύχτες και όλα τα «κόλπα» προσφορά στον καταναλωτή –πελάτη – πειθήνιο καταναλωτικό τέρας- ΚΥΡΙΩΣ ΜΗ ΠΟΛΙΤΗ


anemosantistasis.blogspot.com

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...